Við meðhöndlun á löngum efnum eins og stálrörum, timbri, sniðum eða steini, lendir maður oft í einstaklega laguðum búnaði: gafflar hans eru ekki staðsettir að framan, heldur á hlið undirvagnsins, sem einnig er með flatan-burðarpall. Þetta erhliðarhleðslulyftari.
Þessi hönnun-sem gæti virst óhefðbundin-var ekki bara tilraun til að vera öðruvísi; frekar, þetta var klassísk nýjung sem þróaðist sérstaklega til að leysa áskoranir við að meðhöndla langa farm. Frá frumraun fyrstu einingarinnar um miðja 20. öld hefur hliðarhleðslutækið gengist undir nokkrar helstu tæknilegar endurtekningar, smám saman umbreytast úr "sérhæfðri sérsniðinni vél" í ómissandi staðlaðan búnað fyrir nútíma iðnað.
I. Uppruni
Á fimmta áratugnum varð evrópskur iðnaður og skógrækt fyrir hröðum bata eftir-stríð. Eftirspurn jókst eftir flutningi á timbri, byggingarstáli og lagnaefni. Á þeim tíma treystu verksmiðjur og vöruflutningastöðvar fyrst og fremst á hefðbundnum framhleðslulyftum-. Hins vegar stóðu þessar hefðbundnu hönnun frammi fyrir óyfirstíganlegum líkamlegum takmörkunum við meðhöndlun auka-löng efni:
Hefðbundnir lyftarar treysta á mótvægi að aftan til að jafna álagið á framgafflana. Þegar þungir hlutir eru fluttir sem eru nokkurra metrar-eða jafnvel yfir tíu metrar-langir, olli óhófleg skiptimynt sem lengd farmsins skapaði ökutækinu mjög viðkvæmt fyrir því að velta áfram.
Þegar framhleðslulyftari- flytur langt efni til hliðar er heildaraðgerðabreiddin jöfn lengd efnisins sjálfs. Þetta kallaði á breiðan beygjuradíus í göngum aðstöðunnar, sem leiddi til verulegs sóunar á plássi.
Mikið byrði sem borið var að framan hindraði sýnileika stjórnandans fram á við og sneri á sama tíma við aukinni rekstraráhættu. Til að takast á við þessi vandamál byrjuðu evrópskir verkfræðiframleiðendur að gera tilraunir með aðrar vélrænar uppsetningar: festa gafflana og mastrið á hlið undirvagnsins og setja burðarpall- inn á yfirbygging ökutækisins. Um miðjan-til-seint 1950 voru fyrstu frumgerðir hliðarlyftarans opinberlega teknar í notkun í atvinnuskyni.
II. Byggingarþróun
Þó að fyrstu hliðarhleðslulyftarar hafi leyst vandamálið við að meðhöndla langa farm, voru vélræn uppbygging þeirra flókin og þeir kröfðust mikillar færni stjórnanda. Á undanförnum 70 árum hefur þróun kjarnabyggingar þeirra þróast á þremur lykilsviðum:
1. Hagræðing á sjónaukamasta og gafflakerfi
Snemma hliðar-hleðslulyftarar treystu á vélræna drif til að ýta og draga mastrið. Með víðtækri notkun háþrýstivökvatækni- nota nútíma einingar venjulega hliðarsjónauka masturkerfi. Á meðan á notkun stendur teygir mastrið út til að taka upp byrðina og dregst síðan aftur til að setja það örugglega á pall ökutækisins.
2. Stuðlagnir og -varnarkerfi
Til að tryggja stöðugleika við meðhöndlun á þungu álagi bættu verkfræðingar vökvastoðföngum við undirstöðu undirvagnsins á þeirri hlið sem snýr að gafflunum. Þegar mastrið teygir sig til að taka upp byrði, berast stoðföngin til jarðar og læsa þyngdarpunktinum inni í stoðbotninum. Þegar hleðslan hefur verið fest og mastrið dregið inn eru stoðföngunum lyft upp, sem gerir ökutækinu kleift að ferðast langsum.
3. Fjölbreytni stýrikerfa
Stýristækni hefur verið verulega frábrugðin tonnafjölda: Þunga-hliðar-lyftarar (yfir 8 tonn)-þvingaðir af kröfum um stífni í burðarvirki og dekkjastærð-halda áfram að nota hefðbundið framhjól- eða tvöfalt-stýri. Þeir setja stöðugleika í forgang fyrir beina-línuhreyfingu og þjóna útigeymslum og steinvinnslustöðvum. Aftur á móti hafa litlar-til-meðalstýrar einingar (eins og alhliða lyftarar) undir 5 tonnum tekið upp óháða-hjólastýringu og „krabbastýringu“. Hjólin þeirra geta snúist 90 eða 360 gráður, sem gerir hliðarhreyfingu og skábraut kleift-eiginleikar sem hannaðir eru sérstaklega til að sigla um þrönga gönguganga innanhúss og hámarka rýmisnýtni.
III. Þróun afl- og stýrikerfa
Tímabil mikils-dísilolíu: Fyrstu gerðir af öllu úrvalinu voru búnar stórum-dísilvélum, sem bjóða upp á öflugt afl og hraða áfyllingu. Dísilvélar eru áfram aðalaflgjafinn fyrir-þunga notkun utanhúss á bilinu 8-tonna til 15-tonna (og yfir). Rafstýrðir vökva- og riðstraumsmótorar: Frá og með 2000, 3- til 5-tonna rafknúnir hliðarhleðslulyftarar öðluðust athygli. Þessar einingar eru samþættar örgjörvastýrðum vökvakerfi og bjóða upp á sléttari masturlengingu og fínstillingu gaffla, sem dregur verulega úr hættu á skemmdum, svo sem höggi eða marblettum, til viðkvæmra byrðis eins og sniðs og glers.
Há-litíum-jónaforrit: Þroska litíum-jónatækni sigraði takmarkanir sem tengjast útblæstri, sem áður hafði takmarkað starfsemi við umhverfi utandyra. Lithium-knúinn búnaður á bilinu 3- til 6-tonna hefur verið tekinn hratt upp í sviðsmyndum sem krefjast strangrar umhverfisreglur eða starfsemi sem spannar bæði inni og úti svæði, á meðan hann hefur þróast ásamt dísilknúnum valkostum í þungavinnugeiranum.
Eftir 70 ára tækniþróun hefur hliðarhleðslulyftarinn breyst úr sérhæfðu tóli sem er hannað einfaldlega til að takast á við álag sem annars var óviðráðanlegt í lykilbúnað til að hámarka plássnýtingu í nútíma iðnaðarflutningum. Þessi 70 ára þróunarsaga endurspeglar í meginatriðum stöðuga leit iðnaðarframleiðslugeirans að öryggi, líkamlegum stöðugleika og staðbundinni skilvirkni.
